معنی مقصورة

[ مَ رَ ] (ع اِ) سرای فراخ استواربنا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). سرای وسیع و دیوار استوار به گرد کشیده. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). || خانهٔ آراسته جهت عروس. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). حجله. (اقرب الموارد) (از محیط المحیط). || مقصورةالمسجد؛ جای امام از آن. (منتهی الارب). جای امام در مسجد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به مقصوره شود. || مقصورةالدار؛ حجره ای از حجره های خانه. (از اقرب الموارد). || (ص) زن پردگی. (مهذب الاسماء). امرأة مقصورة؛ زنی که به خانه بازداشته باشند وی را و بیرون نگذارند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). زنی که در خانه بازدارند آن را و نگذارند بیرون رود. ج، مقصورات. (ناظم الاطباء). امرأة مقصورة؛ زن محبوس در خانه و ممنوع از بیرون آمدن و منه فی سورةالواقعه: حور مقصورات فی الخیام. (ازمحیط المحیط). زن پردگی. محبوسه در بیت ممنوعه از آمد و شد. مخدره. ج، مقصورات. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). || ناقة مقصورة علی العیال؛ ماده شتری که وی را نگاه می دارند تا شیر وی رابنوشند. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || هو ابن عمی مقصورة؛ یعنی نزدیک به نسب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد)؛ او نزدیک نسب است با من. (ناظم الاطباء). || (اِخ) قصیدهٔ مشهوری است از ابن درید و گویند این قصیده را از آن روی چنین نامیدند که حرف روی در قافیهٔ آن الف مقصورة است. مطلع این قصیده چنین است: یا ظبیة اشبه شی ء بالمهی راتعة بین العقیق و اللوی. (از محیط المحیط). و رجوع به ابن درید و ترکیب «الف مقصوره» ذیل مادهٔ بعد شود.