معنی مصوت

[ مُ صَ‌وْ وِ ] (ع ص) بسيارآواز. (منتهی الارب). آنکه بلند بانگ ميکند. بانگ‌کننده. (ناظم‌الاطباء). مصوه. (آنندراج). || صدادار و بانگ‌دار. (ناظم‌الاطباء). || (اصطلاح دستور زبان) صدادار. مقابل‌ صامت. خلاف صامت. باصدا. وويل‌۱. حرف‌ صدادار. آوازی که با ارتعاش تارآواها (در نتيجهٔ جريان يافتن هوای داخل ريه) از گلو برمی‌آيد، و هنگام ادای آن گذرگاه دهان‌ گشاده ميماند بی‌آنکه در جايی حبس شود يا از تنگنايی عبور کند و يا از ميان دهليز دهان‌ منحرف شود و يا يکی از اعضای گلو را به‌ اهتزاز درآورد. هر مصوت ياری‌ده صامت‌ قبل از خود است برای تلفظ شدن و گاه‌ ياريگر صامت ساکن بعد از خود می‌باشد. مصوت در فارسی شش نوع است: سه‌ مصوت بلند (حرف مدّ) و سه مصوت کوتاه‌ (حرکت). سه مصوت بلند عبارتند از: -ـا، -و، -ی (++17++ ,++70++ ,++52++)، و سه‌ مصوت کوتاه که خود جزء حرکات بشمارند عبارتند از: -َ ، -ِ ، -ُ (a ,e ,o).