معنی مصادرات

[ مُ دَ ] (ع اِ) جِ مصادره. (يادداشت مؤلف): بوسهل زوزنی بود آن‌ ميانه کار و بار همه وی داشت و مصادرات و مواضعات مردم... همه او می‌کرد. (تاريخ‌ بيهقی چ اديب ص‌145). بيشتر خلوتها با بوسهل زوزنی بود و صارفات‌۱ او می‌بريد و مرافعات را وی می‌نهاد و مصادرات او می‌کرد. (تاريخ بيهقی چ اديب ص‌87). عمال‌ تاش را که بر سر اعمال خراسان بودند بگرفت‌ و هر يک را به مواقفات و مصادرات سنگين‌ تسبيب کرد. (ترجمهٔ تاريخ يمينی ص‌79). || (اصطلاح منطق) مبادی تصديقيه‌ است که متعلم در صحت آنها ترديد ندارد. مبادی تصديقی خاصی است که «بينهالثبوت» باشد بنفسه و متعلم از معلم با شک و عناد و انکار می‌گيرد و وجه نامگذاری آن مبادی به‌ مصادرات از آن جهت است که منشأ صدور و اثبات مسائل علم است. (از فرهنگ لغات و اصطلاحات فلسفی تأليف سجادی). و رجوع‌ به مصادره شود.