معنی مشتاق اصفهانی

[ مُ قِ اِ فَ ] (اِخ) مير سيدعلی مشتاق. در حدود سال 1101 هـ .ق. / 1689 م. در اصفهان زاده شده و به سال‌ 1171 هـ .ق. در همانجا درگذشت. وی از بنيانگذاران دورهٔ بازگشت بود و در سخن از سبک عراقی پيروی می‌نمود. سپس به سبک‌ شاعران متقدم روی آورد. اشعارش دارای‌ مضامين تازه و دلنشينی همراه با صنايع لفظی‌ و معنوی است. وی با آذر، هاتف و صهبا معاصر بوده است و آنان به استاديش اعتراف‌ داشته‌اند. رجوع به مقدمهٔ ديوان غزليات و قصايد و رباعيات مشتاق چ حسين مکی چ‌ سال 1320 و گنج سخن تأليف صفا شود. اين‌ {P(1) -بدين معنی در اقرب الموارد و محيطالمحيط با الف يائی (مشتی‌ََ) آمده است. P}{$20931$}ابيات از اوست: مخوان ز ديرم به کعبه زاهد، که برده از کف دل من آنجا به‌نالهٔ مطرب، به‌عشوهٔ ساقی، به‌خندهٔ شاعر، به‌گريهٔ مينا. منم که داغ عزيزان هر ديارم سوخت‌ فلک ز آتش دوری هزار بارم سوخت.