معنی مسعودی مروزی

[ مَ یِ مَ وَ ] (اِخ) يکی‌ از شاعران اواخر قرن سوم و اوايل قرن‌ چهارم هجری که اطلاعات ناقصی از احوال‌ او در دست است. او نخستين کسی است که‌ شروع به نظم روايات تاريخی و حماسی‌ ايران کرد و شاهنامهٔ منظومی پديد آورد، ولی‌ از اين شاهنامهٔ او اطلاعی فراوان در دست‌ نيست، و ثعالبی نام آن را در غرر اخبار ملوک‌ الفرس (ص 10) آورده است: و زعم‌ المسعودی فی مزدوجته بالفارسيه أن‌ طهمورث بَنی قهندز مرو... و ذکر المسعودی‌ المروزی فی مزدوجته الفارسيه انه قتله [ أی‌ قتل البهمن الزال ] و لم‌يبق علی أحد من ذريته‌ و اين مسعودی پيش از سال 355 هـ .ق. بوده‌ است، ولی حدود آن معلوم نيست و اينکه‌ می‌گوئيم پيش از 355 برای اين است که نام‌ او در مقدسی نيز آمده است چنين: و قد قال‌ المسعودی فی قصيدته المحبره بالفارسيه: نخستين گيومرث آمد به شاهی‌ گرفتش به گيتی درون پيشگاهی (کذا)۲چو سی سالی به گيتی پادشا بود که فرمانش به هر جائی روا بود. (و آخرين بيت کتاب اين است): سپری شد زمان خسروانا چو کام خويش راندند در جهانا. (البدء و التاريخ مقدسی).