معنی مروزی

[ مَ رْ وَ ] (ص نسبی) منسوب به مرو شاهجان. (از الانساب سمعانی). || ساختهٔ مرو. || اهل مرو. از مرو. مرغزی : فأما الطعم و الجودة. (فی الیابس من الفواکه) فان المروزی یفضله... (صور الاقالیم اصطخری در فصل شرح مرو شاهجان). گرچه هر دو بر سر یک بازیند هردو با هم مروزی و رازیند. مولوی. مروزی و رازی افتد در سفر همره و همسفره پیش همدگر.مولوی. - مروزی را با رازی کار افتاده بودن؛ سر و کار با دشمن پیدا کردن : به چاره سازی با خصم تو همی کوشم که مروزی را کار اوفتاد با رازی.سوزنی. - امثال: من رازی و او مروزی. این مروزی و آن رازی. (امثال و حکم دهخدا). مروزی را چه کار با رازی، رازی را چه کار با مروزی. (امثال و حکم دهخدا).[ مَ رْ وَ ] (اِخ) مکنی به ابوالعباس و مشهور به ابن جبود. از شاعران عصر مأمون عباسی. رجوع به ابوالعباس مروزی در ردیف خود شود.[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب ابراهیم بن احمدبن اسحاق مروزی خالد آبادی، مکنی به ابواسحاق فقیه قرن چهارم هجری است. رجوع به ابواسحاق (ابراهیم بن...) شود.[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب ابویحیی که ابن ابی اصیبعه از او نام برده است. رجوع به ابویحیی مروزی شود.[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب احمدبن محمدبن مسروق، مکنی به ابوالعباس. رجوع به ابوالعباس مروزی در ردیف خود شود.[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب احمد بن محمدبن الحجاج است. او در فقه بر مذهب احمدبن حنبل بود و از اوست: کتاب السنن بشواهد الحدیث. (از الفهرست ابن الندیم).[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب احمدبن نصر، از فقهای شافعی. رجوع به احمدبن نصر در ردیف خود شود.[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب جعفربن احمد، مکنی به ابوالعباس از مؤلفان قرن سوم هجری، رجوع به ابوالعباس مروزی در ردیف خود شود.[ مَ رْ وَ ] (اِخ) لقب محمدبن احمدبن عبداللََّه مروزی قاسانی، مکنی به ابوزید فقیه بزرگ شافعی در قرن چهارم هجری. رجوع به ابوزید (محمدبن...) در ردیف خود شود.