معنی مراعاة

[ مُ ] (ع مص) (از «ر ع ی») به نیک نظر نگریستن کسی را. (منتهی الارب). با نظر مساعد و خوب در کار و حق کسی نگریستن. منه: مراعاة الحقوق. (از متن اللغة). به نیک خواهی ملاحظه کردن و نظر کردن در کسی. (از اقرب الموارد). || دیدن پایان کار را. (از منتهی الارب). مراقبت کردن در کاری و نگریستن که چگونه می گذرد و چه خواهد شد. (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). || بخشودن و مهربانی نمودن بر کسی. (از منتهی الارب). || گوش داشتن. (ترجمان علامهٔ جرجانی). گوش فاداشتن کسی را. (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). گوش به کسی داشتن، یقال: راعنی سمعک؛ ای استمع مقالی. (منتهی الارب). گوش دادن و استماع کردن و فهمیدن سخن کسی را. || التفات کردن به سخن کسی را. (از متن اللغة). || نگاه داشتن حق کسی را. (منتهی الارب). حفظ و رعایت حق کسی کردن. (از متن اللغة): راعی ََ امره؛ حفظه، مثل رعاه. (اقرب الموارد). حق کسی را مراعات کردن. (تاج المصادر بیهقی). || چشم داشتن. راعیت النجوم؛ ای رقبت غروبها. (منتهی الارب). مراقب و نگران ستاره بودن و منتظر غروب آن بودن. (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). || با هم چرا کردن. (منتهی الارب) (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). همراه چارپایان دیگر به چرا پرداختن. (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). || بسیارگیاه شدن زمین. (از منتهی الارب). کثیرالمرعی شدن زمین. (از اقرب الموارد).