معنی مدهون

[ مَ ] (ع ص) چرب کرده. به روغن پرورده. (انجمن آرا). نعت مفعولی است از دهن. رجوع به دهن شود. || کشتزاری که از باران اندکی تر شده باشد. (ناظم الاطباء). رجوع به دهن شود. || چرم دباغت کرده. (برهان قاطع) (انجمن آرا). پوست دباغت کرده. (رشیدی). چرم رنگ کرده. (ناظم الاطباء): از افکندنیهای دیبا هزار بفرمود تا برنهادند بار چو سیصد شتر جامهٔ چینیان ز مخروط و مدهون و از پرنیان.فردوسی. هزارش سپر داد و مدهون کرگ چهل اسب زنگی و صد خود و ترگ.اسدی. صد و بیست گردون همه تیغ و ترگ دو چندان سپرهای مدهون کرگ.اسدی. دگر جوشن و ترگ و درع گران سپرهای مدهون و برگستوان.اسدی. || به معنی مطلق اندوده به ماده ای، اعم طلا یا جز آن و بیشتر اندوده با آب طلا: و از بغداد جامه های پنبه و ابریشم و آبگینه های مخروطی و آلاتهای مدهون خیزد. (حدود العالم). ز گنج شاهوار آورد بیرون به زر کرده صد و سی تخت مدهون. فخرالدین اسعد. صحرا به لاژورد و زر و شنگرف از بهر چه منقش و مدهون است. ناصرخسرو. مخدرات سماوی تتق براندازند بجای ماند این هفت قلعهٔ مدهون. جمال الدین. آرزو داری که در باغ پدر نوخانه ای برفرازی و آنگهی آن را به زر مدهون کنی. ناصرخسرو. یکی نصفی لعل مدهون به زر به از ناردانه چو یک نار تر.نظامی. || (اِ) سلم. لوح گونه ای از چرم که کودکان بر آن خط آموزند. پوستی است املس برای آموزانیدن کتابت اطفال را. (یادداشت مؤلف از فرهنگ اسدی ذیل لغت سلم).