معنی متان

[ مِ ] (فرانسوی، اِ) گازی است بی بو و بی رنگ و قابل نفوذتر و سبکتر از هوا که اولین ترکیب سلسلهٔ هیدروکربورهای اشباع شده است. فرمولش ۴HC میباشد تکاثفش نسبت به هوا ۱۶۲۹ است. این گاز در طبیعت از تجزیه و پوسیده شدن بقایای موجودات زنده خصوصاً فساد گیاهان در مردابها حاصل میشود و بهمین جهت آن را بنام گاز مردابها نیز می نامند. در اکثر تشکیلات نفتی جزء گازهای بالای چاههای نفت وجود دارد و در معادن زغال سنگ گاز مذکور فراوان است. از این گاز در اکثر کشورها جهت تأمین سوخت اماکن و مصارف شیمیائی و تهیه ئیدرژن استفاده می کنند. در آزمایشگاه برای تهیهٔ آن معمولاً جوهر سرکه را از لولهٔ سفالی سرخ عبور می دهند، این اسید بصورت زیر تجزیه می شود: ۲OC +۴HC HOOC ۳ HC چون متان در برابر هوا بخوبی می سوزد از این رو برای جلوگیری از انفجار معادن زغال سنگ، اولاً معادن را باید مرتباً تهویه کرد و ثانیاً چراغهای معادن را از حصیر فلزی پوشانید زیرا شعله از حصیر نمی گذرد. فرمن . پروتوکربور دیدرژن . هیدرور متیلیک . گاز مردابها. (فرهنگ فارسی معین). گازی است بی رنگ با وزن مخصوص ۵۵۴/۵ و در هوا با شعلهٔ رنگ پریده ای می سوزد و از فساد و پوسیدگی مواد آلی بوجود می آید و گاز قابل اشتعال معادن زغال سنگ از آنگونه است. (از لاروس). سر دستهٔ ئیدروکربورهای سیر شده است. گازی است بی رنگ و بی بو، نقطهٔ جوش آن ۱۶۴ و نقطهٔگداز آن ۱۸۶ درجهٔ صدبخشی (سانتی گراد) است و به آسانی مشتعل میشود. با هوا ایجاد گاز قابل انفجار می کند. از فساد مواد آلی بوجود می آید و در کانهای زغال سنگ نیز وجود دارد. (از فرهنگ اصطلاحات علمی).[ مِ ] (ع اِ) جِ مَتن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). جِ مَتن زمین درشت و بلند. (آنندراج). و رجوع به «متن» شود.