معنی واژه لطف‌آباد

[ لُ ] (اِخ) دهی از دهستان سنگان بخش رشخوار شهرستان تربت حیدریه، واقع در ۱۵هزارگزی شمال باختری تربت حیدریه، سر راه شوسهٔ عمومی تربت حیدریه به رشخوار. جلگه، گرمسیر و دارای ۴۰ تن سکنه. آب آن از قنات. محصول آن غلات و پنبه. شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن اتومبیل رو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ لُ ] (اِخ) دهی از دهستان فروغن بخش ششتمد شهرستان سبزوار، واقع در ۴۲هزارگزی باختری ششتمد و ۷هزارگزی جنوب کال شور. جلگه، گرمسیر و دارای ۱۳۳ تن سکنه. آب آن از قنات. محصول عمدهٔ آن غلات، پنبه و شغل اهالی زراعت و راه آنجا مالرو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ لُ ] (اِخ) قصبهٔ مرکز بخش و دهستان لطف آباد شهرستان دره گز، واقع در ۲۴هزارگزی شمال خاوری دره گز. جلگه، معتدل و دارای ۲۵۹۵ تن سکنه. آب آن از رودخانه. محصول آنجا غلات، پنبه و انگور. شغل اهالی زراعت و راه آنجا اتومبیل رو است. ادارات دولتی: بخشداری، شهربانی، دارائی، ژاندارمری، پست و تلگراف، فرهنگ، گمرک، مرزبانی، پادگان نظامی و دبستانی نیز دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ لُ ] (اِخ) نام یکی از بخشهای پنجگانهٔ شهرستان دره گز که محدود است از شمال به خاک شوروی، از خاور به بخش کلات، از جنوب و جنوب باختری به بخش چاپشلو و از باختر به بخش حومهٔ دره گز. لطف آباد تا اوایل سال ۱۳۲۹ یکی از دهستانهای تابع بخش دره گز بود و موقعی که دره گز به شهرستان تبدیل شده لطف آباد نیز به بخش تبدیل گشته است. این بخش از ۱۲ آبادی تشکیل یافته و مجموع نفوس آن در حدود ۵۷۷۲ نفر است. اهمیت لطف آباد به واسطهٔ موقعیت آن است که در مرز واقع شده، لیکن نسبت به جمعیت و محصول چندان قابل ملاحظه نیست. راه شوسهٔ مرکز استان به لطف آباد منتهی میشود. محصول عمده آنجا غلات، پنبه و انگور. شغل مردان آن زراعت و مالداری و صنایع دستی زنان قالیچه بافی است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ لُ ] (اِخ) دهی از دهستان گاودول بخش مرکزی شهرستان مراغه، واقع در ۴۵هزارگزی جنوب مراغه و ۸۵۰۰گزی خاور شوسهٔ مراغه به میاندوآب. جلگه، معتدل و مالاریائی و دارای ۱۰۲ تن سکنه. آب آن از رودخانهٔ لیلان. محصول آنجا غلات، چغندر و نخود. شغل اهالی زراعت و صنایع دستی جاجیم بافی و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۴).[ لُ ] (اِخ) دهی از دهستان ریوند بخش حومهٔ شهرستان نیشابور، واقع در ششهزارگزی باختر نیشابور. جلگه، معتدل و دارای ۶۱۳ تن سکنه. آب آن از قنات. محصول آن غلات و پنبه. شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).