معنی قاضی رکن‌الدین خوئی

[ رُ نُدْ دی نِ خُ ] (اِخ) از فقهای بزرگ شافعی قرن ششم و قاضی خوی و مردی مورخ و شاعر و ممدوح خاقانی بود، و در سالهای ۵۴۹ و ۵۵۰ هـ . ق. در تبریز با خاقانی دیدار کرد و به سال ۵۶۸ یک رباعی در مرثیهٔ مادر سلطان ارسلان بن طغرل سلجوقی، و شمس الدین ایلدگز مؤسس سلسلهٔ اتابکان آذربایجان سرود. کتاب مجمع ارباب الملک او از متون تاریخی فارسی است که تا سال ۷۳۰ در دست بوده و حمداللََّه مستوفی از آن برخودار گردیده است. رجوع به نزهة القلوب چ بمبئی ص ۱۵۳ و تاریخ گزیده چ پاریس ص ۳۰۲ و چ لندن ص ۸ و ۴۷۲ و دیوان خاقانی چ عبدالرسولی ص ۲۰۴ و کشف الظنون و مقالهٔ مجلهٔ یغما سال یازدهم شمارهٔ اول فرودین ۱۳۳۷ صص ۵ -۱۱ شود.