معنی قاضی حمیدی

[ حَ ] (اِخ) عمربن محمود بلخی ملقب به حمیدالدین و معروف به حمیدی و گاهی با انتساب به پدر به محمودی از مشاهیر فضلاء و ادباء و اکابر علماء عصر ملکشاه سلجوقی و معاصر انوری ابیوردی و مسندنشین منصب قضاء بود. وی تصانیفی طریف دارد و در تمامی آنها همه گونه محسنات بدیعیه را در نظر گرفته است. او راست: ۱- الاستغاثة الی الاخوان الثلاثة. ۲- حنین المستجیر الی حضرة المجیر. ۳- روضة الرضا فی مدح ابی الرضا. ۴- قدح المغنی فی مدح المعنی. ۵- مقامات. این کتاب به مقامات حمیدی معروف و به زبان پارسی است و دارای ۲۴ مقامه است و در میان فارسیان همان مکانت را دارا هست که مقامات حریری در میان عرب دارد از مشهورترین و ممتازترین تألیفات اوست و بارها در هند و ایران چاپ شده است. انوری قطعه ای در مدح آن گفته است و این از آن است: هر سخن کان نیست قرآن یا حدیث مصطفی از مقامات حمیدالدین شد اکنون ترهات. ۶- منیة الراجی فی جوهر التاجی. ۷- وسیلة العفاة الی اکفی الکفاة. حمیدی شعر نیز خوب میسروده است. این اشعار از اوست: مرد باید که باب مقصد خویش میگشاید به عقل و می بندد رفتن بی مراد نستاید گفتن با گزاف نپسندد ابر باشد که یاوه میگوید برق باشد که خیره می خندد. وی به سال ۵۵۹ هـ . ق. وفات یافت. (از مجمع الفصحاء ج ۱ ص ۱۹۷) (ریحانة الادب ج ۱ ص ۳۵۱).