معنی قاری بغدادی

[ یِ بَ ] (اِخ) ابومحمد جعفربن احمدبن حسین بن احمدبن جعفر سراج معروف به قاری بغدادی. از قراء است. ابن عساکر گوید: وی از بزرگان علماء در حدیث و قرائت و نحو و لغت و عروض بود در بغداد به دنیا آمد و به مکه و شام و مصر سفر کرد و به صور چندین مرتبه رفت و آمد نمود و سرانجام به بغداد برگشت و از ابوعلی علی بن شاذان و ابوالقاسم تنوخی و جماعتی روایت شنید. از وی سلفی روایت کند و گوید که وی استادهای فراوان دیده است. خطیب بغدادی فوائد او را در پنج جزء بیرون داده است. تألیفاتی دارد، او راست: ۱- نظم التنبیه فی الفقه. ۲- نظم المناسک. ۳- مصارع العشاق. ۴- زهد السودان. وی به سال ۵۰۰ یا ۵۰۱ یا ۵۰۲ هـ . ق. وفات یافت و در باب ابرز دفن شد. مصارع العشاق کتابی است مشتمل بر داستانهای لطیف و قصه های ظریف و دارای بیست وچهار جزء است. مؤلف در جزء اول آن چنین نوشته است: هذا کتاب مصارع العشاق صرعتهم ایدی نوی و فراق تصنیف من لدغ الفراق فؤاده و تطلب الراقی فعز الراقی. این کتاب به سال ۲/۱۳۰۱ در مطبعهٔ الجوائب و به سال ۱۳۲۵ هـ . ق. / ۱۹۰۸ م. در مطبعهٔ سعادت و به سال ۱۳۲۴ هـ . ق. / ۱۹۰۷ م. در مطبعه التقدم به چاپ رسیده است. (معجم المطبوعات ج ۱ ستون ۱۰۱۶ و ۱۰۱۷ و ج ۲ ستون ۱۴۸۰) (ابن خلکان ج ۱ ص ۱۲۱) (ریحانة الادب ج ۳ ص ۲۵۷ و روضات ص ۱۶۱). و رجوع به جعفر و ابومحمد جعفربن احمد و ابن السراج ابومحمد جعفر شود.