معنی فصاد

[ فِ ] (ع مص) رگ زدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). فصد. رجوع به فصد شود.[ فَ صْ صا ] (از ع، ص) آنکه رگ کسان را فصد کند. رگزن. (فرهنگ فارسی معین). مبالغت در فصد. وزن فعال از این ریشه در لغت عربی رایج نیست : فصاد بود صبح که قیفال شب گشاد خورشید طشت خون و مه عید نشترش. خاقانی. ده انگشت چنگی چو فصاد بددل که رگ جوید از ترس و لرزان نماید. خاقانی. کوزهٔ فصاد گشت سینهٔ او بهر آنک موضع هر مبضع است بر سر شریان او. خاقانی. زند بر هر رگی فصاد صد نیش ولی دستش بلرزد بر رگ خویش.نظامی. ترسم ای فصاد اگر فصدم کنی نیش را ناگاه بر لیلی زنی.مولوی.