معنی فدائی
[ فِ / فَ ] (از ع، اِ) آنکه جان خود را برای جان دیگری از دست دادن خواهد. (یادداشت بخط مؤلف). کسی را گویند که دانسته مرتکب امری شود به رغبت و رضای خود، که سلب حیات را لازم داشته باشد، نه به اکراه و زور یا به حکم پادشاهی و شیخی. (برهان): فدائی ندارد ز مقصود چنگ اگر بر سرش تیر بارند و سنگ.سعدی. چندانکه از زهر و مکر و فدائی حذر کنند، از آه خستگان و نالهٔ مجروحان برحذر باشند. (مجالس سعدی ص ۲۳). || عاشق. || دزد و خونی. (برهان).[ فِ / فَ ] (اِخ) لقب گروهی از پیروان حسن صباح. (یادداشت بخط مؤلف). رجوع به اسماعیلیه شود.[ فَ ] (اِخ) استرآبادی (یا تبریزی). رجوع به فدائی تبریزی شود.[ فَ ] (اِخ) تبریزی. از شعرای گمنام قرن نهم هجری است. در مجالس النفائس آمده است: سیدزاده ای است و همراه پدر به زیارت مکه مشرف شده. ظاهرش صفای تمام دارد و طبعش نیز خالی از صفایی نیست. این مطلع از اوست: همیشه روی به دیوار بود مجنون را که از رقیب بپوشد سرشک گلگون را. (مجالس النفائس چ حکمت ص ۸۷). در ص ۲۶۱ از چاپ فوق او را استرآبادی دانسته و همان مطلع را نیز نقل کرده است.[ فَ ] (اِخ) تهرانی اسمش محمودبیگ از ایل تکلو است. لباس فقر پوشید و به اصفهان مهاجرت کرد و در آنجا نزد افورلوخان ماند. نصرآبادی شعر او را آورده است. (الذریعه ج ۹ ص ۸۱۵).[ فَ ] (اِخ) طهرانی. رجوع به فدائی تهرانی شود.[ فَ ] (اِخ) کرمانی. از معاصران آذر بیگدلی است. آذر نویسد: اسمش حاج محمد و از اهل دارالامان کرمان است. صحبتش اتفاق افتاد. طبع روانی دارد و در تاریخ گویی مسلط است. این مطلع از اوست: یکسان بود اگر رسدم سر بر آفتاب یا تابدم ز بی کلهی بر سر آفتاب. (از آتشکده چ زوار ص ۴۱۴).[ فَ ] (اِخ) یزدی، اسمش سیدیحیی پسر میرزا محمدعلی وامق بن سیدمحمدباقر طباطبائی، از جانب مادر یزدی بود. وفاتش به سال ۱۳۵۵ هـ . ق. اتفاق افتاد. تذکرهٔ میکده را که تألیف پدرش بود، بخط خود نوشته و پایان این استنساخ سال ۱۲۶۲ هـ . ق. است. (الذریعه ج ۹ ص ۸۱۶).
کلمات همقافیه با «فدائی»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «ئی» برای سرودن شعر