معنی فداء
[ فِ ] (ع مص) رها کردن امیر، اسیر کافر را در مقابل مالی یا اسیر مسلمانی. (تعریفات). مفادات. کسی را از اسیری بازخریدن. (زوزنی). || (اِ) فدیه. بازخرید. (یادداشت بخط مؤلف). مالی که در عوض مفدی داده شود. (اقرب الموارد): با یکدیگر صلح کردند و نصر را به فداء در میان نهادند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۲۳۱).
کلمات همقافیه با «فداء»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «اء» برای سرودن شعر