معنی فدا
[ فِ / فَ ] (از ع، اِ) در تداول فارسی، بجای فداء. رجوع به فداء شود. || چیزی که از آن درگذرند و در راه مقصود واگذارند، و در این معنی در ادب پارسی بیشتر به حالت اضافه به کار رود: فدای تو دارم تن و جان خویش نخواهم سر و تخت و فرمان خویش. فردوسی. فدای آن قد و زلفش که گویی فروهشته ست از شمشاد شمشاد. لبیبی (از صحاح الفرس). جان خاقانی فدای روی جان افروز توست گرچه خصم اوست جانان یار جانان جان تو. خاقانی. باک مدار سعدیا گر به فدا رود سری هر که به معظمی رسد ترک دهد محقری. سعدی. فدای پیرهن چاک ماهرویان باد هزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز.حافظ.[ فَ ] (اِخ) اردستانی، نامش میرزا سعید. از سادات حسینی و از احفاد حکیم الملک بانی مدرسهٔ نیم آورد اصفهان و مولدش اردستان و موطنش اصفهان بود. سیدی جلیل القدر، ادیب و کریم بود و محمد شاه قاجار با او نظر لطف داشت. طبع خوش و اشعار دلکش داشته است. (از مجمع الفصحاء ج ۲ ص ۳۸۳). (از الذریعه ج ۹ ص ۸۱۴ از مدایح معتمدیة).
کلمات همقافیه با «فدا»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «دا» برای سرودن شعر