معنی غیطی

[ غَ ] (ص نسبی) منسوب به «غیطالعده» یا «ابی الغیط» از نواحی مصر. (از اعلام زرکلی چ ۲ ج ۶ ص ۲۳۴). رجوع به معجم المطبوعات ج ۲ شود.[ غَ ] (اِخ) محمدبن احمدبن علی سکندری غیطی شافعی، مکنی به ابوالمواهب و ملقب به نجم الدین. از دانشمندان مصر بود. نسبت او به «غیطالعده» یا «ابی الغیط» واقع در مصر است. او راست: قصة المعراج الصغری، القول القویم فی اقطاع تمیم (خطی)، مشیخة (خطی)، الفرائد المنظمة (خطی)، بهجة السامعین (خطی)، الاسلام و الایمان (خطی) و جز آن. (از اعلام زرکلی چ ۲ ج ۶ ص ۲۳۴). صاحب معجم المطبوعات کتاب «المعراج الکبیر» را نیز جزء تألیفات او ذکر کرده است. رجوع به معجم المطبوعات ج ۲ ستون ۱۴۲۲ شود.