معنی غضا

[ غَ ] (ع اِ) درخت بزرگی از نوع اثل (درخت شور گز) است و یکی آن غضاة میباشد. چوب آن بسیار سخت است و از این رو زغال آن نیز صلابت دارد و آتش آن نیکو است و آتش پارهٔ آن تا مدتی بماند و خاموش نگردد. (از اقرب الموارد). تاغ. (صحاح الفرس) (مهذب الاسماء). تاخ. (صحاح الفرس). طاغ. رجوع به غضاة و تاغ شود: و لجمر الغضا اقل توهجاً منه؛ و آتش تاغ از داغ فراق آسانتر است. (تفسیر ابوالفتوح رازی چ ۱ تهران سورهٔ بقره ص ۵۰۳). || بیشه و جنگل. (ناظم الاطباء). غیضة. || اهل الغضا؛ اهل نجد. || ذئب الغضا؛ مثل است در ناپاکی و فریب دادن. (اقرب الموارد).[ غَ ] (اِخ) زمینی در دیار بنی کلاب است و در آنجا وقعه ای مربوط به ایشان رخ داده است. (از معجم البلدان).[ غَ ] (اِخ) وادیی است در نجد. اعرابیی گوید: یقر بعینی أن اری رملة الغضا اذا ظهرت یوماً لعینی قلالها و لست و ان احببت من یکسن الغضا بأول راجی حاجة لاینالها. مالک بن ریب گوید: الا لیت شعری هل ابیتن لیلة بجنب الغضا ازجی القلاص النواجیا فلیت الغضا لم یقطع الرکب عرضه و لیت الغضا ماشی الرکاب لیالیا و لیت الغضا یوم ارتحلنا تقاصرت بطول الغضا حتی اری من ورائیا لقد کان فی اهل الغضا لو دنا الغضا مزار و لکنّ الغضا لیس دانیا. (از معجم البلدان).[ غُ ضْ ضا ] (اِخ) آبی است متعلق به بنی عامربن ربیعة. (از معجم البلدان) (منتهی الارب).