معنی واژه غسق

[ غَ ] (ع مص) باران ریزه باریدن. (منتهی الارب) (آنندراج). غَسَقان. (منتهی الارب). || غسق لبن؛ ریزان گردیدن شیر از پستان. نیک تاریک شدن شب. (منتهی الارب) (آنندراج). سخت تاریک شدن شب. (اقرب الموارد). غَسَق. غَسَقان. (منتهی الارب). || غسق جراحت؛ دویدن زرداب از آن. (تاج المصادر بیهقی). غسق الجرح غسقاً و غسقاناً؛ سال منه شی ء اصفر. (اقرب الموارد). || غسق عین؛ دویدن آب از چشم و تاریک شدن آن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار). غسقت العین غسقاً؛ دمعت و أظلمت. (المنجد).[ غَ سَ ] (ع مص) نیک تاریک شدن شب. (منتهی الارب) (آنندراج). سخت تاریک شدن. (اقرب الموارد). تاریک شدن. (ترجمان علامهٔ جرجانی). تاریک شدن شب. (مصادر زوزنی). || (اِ) تاریکی اول شب. (منتهی الارب) (آنندراج) (غیاث اللغات). اول تاریکی شب. (مهذب الاسماء). ظلمة اول اللیل او دخول اوله حین یختلط الظلام. (اقرب الموارد). تاریکی پس از مغرب. تاریکی که در وقت غروب پدید آید: از رواح تا صباح و از فلق تا غسق بر سر کوی دوست معتکف و مجاور بودی. (سندبادنامه ص ۱۸۸). نور غالب ایمن از کسف و غسق در میان اصبعین نور حق.مولوی (مثنوی). آنچنانش انس و مستی داد حق که نه زندان یادش آمد نه غسق. مولوی (مثنوی). || تاریکی شب. (دهار) (ترجمان علامهٔ جرجانی). || چیزی است از ریخته های طعام مثل زؤان و مانند آن. شی ء من قماش الطعام کالزؤان و نحوه. (اقرب الموارد) (تاج العروس) (قطر المحیط).