معنی غزوهٔ ابواء

[ غَ زْ وَ یِ اَبْ ] (اِخ) یا غزوهٔ ودّان. ودّان کوهی میان مکه و مدینه است و از ابواء شش میل فاصله دارد. رسول خدا در ماه صفر، ۱۱ ماه پس از هجرت به مدینه به قصد کاروان قریش بیرون شد و سعدبن عبادة را جانشین خود قرار داد و به ابواء رسید و بی تصادم بازگشت. و در این غزوه با مخشی بن عمرو رئیس قبیلهٔ بنی ضمرة قراردادی نوشت مبنی بر اینکه طرفین با یکدیگر به جنگ نپردازند و بنی ضمرة دشمنان او را به مخالفت وی یاری ندهند و این نخستین جنگی بود که رسول خدا خود در آن شرکت کرد، و لوای رسول خدا سفید بود و حمزه آن را در دست داشت. (از امتاع الاسماع ص ۵۳). رجوع به الطبقات الکبری تألیف ابن سعد چ بیروت ۱۳۷۶هـ .ق. ج ۲ ص ۸ و تاریخ اسلام تألیف فیاض ص ۷۱ و رجوع به مدخل «ودان» و «ابواء» شود.