معنی غزوة

[ غَ زْ وَ ] (ع اِ) یکی غزو. جنگ کردن با دشمن و در پی جنگ و غارت او گردیدن. (از آنندراج). غزوة اسم مرة از غزو است. ج، غَزَوات. (تاج العروس) (اقرب الموارد). رجوع به غزو شود: ما به جانب عراق و غزوهٔ روم مشغول گردیم، و وی [محمد] به غزنین و هندوستان. (تاریخ بیهقی). ذکر غزوهٔ مولتان. (ترجمهٔ تاریخ یمینی چ ۱۲۷۲ هـ . ق. ص ۲۶۰). در وقت نهضت سلطان به غزوهٔ ناردین از او لشکر خواست. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ایضاً ص ۳۷۵). || جنگ مؤمنین با کفار به جهت اسلام، به شرطی که رسول (ع) یا امام وقت در آن جنگ همراه باشد، و اگر جنگ مؤمنین با کفار به سرکردگی امام وقت باشد آن را سریه گویند. (غیاث اللغات) (آنندراج). هر جنگی با عرب و یهود که پیغامبر(ص) در آن شرکت می فرموده است. مقابل سریه، و آن هر جنگی است که مسلمانان به امر رسول (ص) با عرب و غیره میکردند بی حضور رسول (ص). رجوع به غَزْوْ شود.