معنی غار اصحاب کهف

[ رِ اَ بِ کَ ] (اِخ) غاری که اصحاب کهف به آن پناه بردند. اصحاب کهف تنی چند خداپرست و از بزرگان مملکت روم بودند، دقیانوس نام که ملک روم بود با ایشان به دشمنی برخاست و آنان از بیم او فرار کردند و به غاری پناه بردند. کیفیت این واقعه در قرآن کریم از آیهٔ ۸ تا آیهٔ ۲۶ سورهٔ کهف مندرج است. برای اطلاع از تفصیل به اصحاب کهف رجوع شود.[ رِ اَ بِ کَ ] (اِخ) نام محلی است بین دجله و فرات : و سلطان (سلطان اویس فرزند شیخ حسن کوچک از امرای چوپانیان) از راه حسنحور [ ؟ ] و غار اصحاب کهف روانه شد و دو نوبت از آب فرات عبور کرد. (ذیل جامع التواریخ رشیدی تألیف حافظ ابرو چ طهران با تعلیقات دکتر بیانی ص ۱۹۸).