معنی غاذیة

[ یَ ] (ع ص) نعت فاعلی از غذو. (منتهی الارب). - قوهٔ غاذیة؛ یکی از سه قوهٔ نباتیه و آن دو دیگر نامیه و مولده است. قوه ای که غذا را تغییر دهد و مشابه غذاخوار کند تا جای آنچه را که بتحلیل رفته است پرسازد. قوتی که غذا را تحلیل کند و جزو بدن سازد. (منتهی الارب). نام قوتی است که در غذا تصرف کند و آن را مشابه جوهر بدن گرداند و متصل و ملصق به اعضا نماید. (غیاث). یکی از چهار قوهٔ طبیعیهٔ مخدومه است. و هی قوة تتسلم الغذا من الخادمة فتفعل فیه التشبیه و الالصاق. (تذکرهٔ انطاکی ج ۱ ص ۱۳). || (اِ) دایه. ج، غواذی. (مهذب الاسماء). غواذ. (اقرب الموارد). || رگی است. (منتهی الارب). عرق سمیت به لانها تغذو دماً. (تاج العروس). || جای از سر کودک که می جنبد مانند غاذة. (از منتهی الارب). من الصبی الرماعة مادامت رطبة فاذا صلبت و صارت عظماً فهی یافوخ. ج، غواذی. (تاج العروس).