معنی غائب

[ ءِ ] (ع ص) نعت فاعلی از غیبت. نهان. ناپدید. نابدید. (منتهی الارب). پنهان. ناپیدا. (دهار). ناپدیدار. خلاف حاضر. آنکه حاضر نیست. آنکه حضور ندارد. مقابل شاهد و حاضر و رجوع به شاهد در اساس الاقتباس ص ۳۳۳ شود. || و اسم است آنچه را که پنهان شود. (منتهی الارب). و غائبک ماغاب عنک. (قطر المحیط). عارج. (منتهی الارب). ج، غُیِّب، غُیّاب، غَیَب، غائبون در حالت رفعی و غائبین در حالت نصبی و جری. (دهار) (المنجد). مقبئن. غائب. (منتهی الارب): نشد از جانبشان غائب روزی و شبی. منوچهری. من دوست باشم دوستاران او را و دشمن باشم دشمنان وی را از خاص و عام و نزدیک و دور و حاضر و غائب. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۳۱۵). ز بهر حاضر اکنون زبانت حاجب تست ز بهر غائب فردا رسول تو قلم است. ناصرخسرو. چون روز شد معلوم کردند که هیچ غائب نشده بود جز یکی پنگان زرین. (تاریخ بخارا نرشخی ص ۳۲). باز فرمود تا مرا جستند نامم از لوح غائبان شستند.نظامی. هرگز وجود حاضر و غائب شنیده ای من در میان جمع و دلم جای دیگر است. سعدی. حضوری گر همی خواهی از او غائب مشو حافظ متی ماتلق من تهوی دع الدنیا و اهملها. حافظ. - امام غائب؛ لقب حضرت محمدبن الحسن العسکری امام دوازدهم شیعهٔ اثنا عشریة. امام منتظر شیعه. رجوع به مهدی شود. - امر غائب؛ امری که مأمور آن حضور ندارد. برو، امر حاضر است. برود، امر غائب است. - حاضر و غائب کردن؛ بررسیدن که کی حاضر و کی غائب است. - حاضر و غائب متوفی؛ نوعی از وظیفه خواران پیشین که از خرانهٔ دولت در سال راتبه ای داشتند، وقتی میمردند آنان را غائب متوفی مینامیدند و دیگران برای آنکه راتبهٔ او را در بارهٔ خود برقرار کنند می کوشیدند. - ضمیر غائب؛ در فارسی، منفصل: او. وی. ایشان. متصل: د. ند (به افعال). ش. شان. (به افعال و اسماء و حروف). - غائب شدن؛ غروب. (تاج المصادر بیهقی). پنهان شدن. ناپیدا گردیدن. گم گشتن. - مدتی غائب بودن کسی؛ هب. هیوب. (منتهی الارب). || غافل : خواجه مدتی است دراز که از ما غائب بوده این خداوند نه آن است که دیده بود و به هیچ حال سخن نمیتواند شنود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۵۷۱). غائب از عالیجنابت خائب است از کام و دل گفته اند این خود به آئین مثل من غاب خاب. انوری. مشو یک زمان غافل از آستانش که هرکس که غائب شد او هست خائب. ابن یمین.