معنی عوفی

[ عَ فی ی ] (ع ص) نیازشده و داده شده. (ناظم الاطباء).[ عَ ] (ص نسبی) منسوب است به عبدالرحمان بن عوف زهری که فرزندان او «عوفیون» خوانده میشدند. || منسوب به عوف بن سعدبن ظرب. ابوسلیمان یحیی بن یعمر قاضی عوفی، بدین نسبت شهرت دارد و قاضی مرو بوده است. || منسوب به عوف بن سعدبن ذبیان است که بطن بزرگی را تشکیل میدادند. (از اللباب فی تهذیب الانساب).[ عَ ] (اِخ) ابراهیم بن ابی بکربن اسماعیل دنابی عوفی، از نسل عبدالرحمان بن عوف بود. وی حسابدان و عالم به فرائض بشمار میرفت. اصل او از دمشق و مولدش بسال ۱۰۳۰ هـ . ق. در قاهره بود و بسال ۱۰۹۴ درگذشت. او را رسایل بسیاری در فرائض و حساب و مناسک حج میباشد. (از الاعلام زرکلی از خلاصةالاثر).[ عَ ] (اِخ) عطیةبن سعدبن جنادهٔ عوفی جدلی قیسی کوفی، مکنی به ابوالحسن. از محدثان و شیعیان کوفه بود و چون حاضر به سب علی (ع) نشد به امر حجاج چهارصد تازیانه به او زدند و موی سر و رویش را تراشیدند. سپس او به فارس رفت و اندکی بعد به کوفه بازگشت و بسال ۱۱۱ هـ . ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی از تهذیب التهذیب و ذیل المذیل).[ عَ ] (اِخ) قاسم بن ثابت. رجوع به قاسم عوفی شود.[ عَ ] (اِخ) محمدبن محمدبن علی بن عطیهٔ عوفی اسکندری عاتکی، مکنی به ابوعلی و ملقب به شمس الدین. وی از نسل عبدالرحمان بن عوف بود. از فقیهان شافعی و متصوف بشمار میرفت. بسال ۸۱۸ هـ . ق. در اسکندریه متولد شد و به مکه و یمن و هند مسافرت کرد و به مصر بازگشت، سپس در یکی از نواحی دمشق سکونت نمود و بسال ۹۰۶ در آنجا درگذشت. او راست: ۱ - ابتغاءالقربة باللباس و الصحبة. ۲ -الحجة الراجحة فی سلوک المحجة الواضحة. ۳ - کشف البیان عن صفات الحیوان. و نیز دیوانی در هشت جزء دارد. (از الاعلام زرکلی از شذرات الذهب و الکواکب السائرة).[ عَ ] (اِخ) محمدبن محمد زیتونی عوفی، ملقب به بدرالدین. از شافعیان مصر بود و بسال ۸۳۱ هـ . ق. متولد شد. وی در قضا و خطبه و زجل مهارت داشت و بسال ۹۲۴ درگذشت. او را ارجوزه ای است در فقه، و شرح آن. (از الاعلام زرکلی).[ عَ ] (اِخ) محمدبن محمد عوفی بخاری، ملقب به سدیدالدین یا نورالدین. از دانشمندان و نویسندگان مشهور ایران در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری است. وی از اعقاب عبدالرحمان بن عوف از صحابهٔ رسول بود و بهمین سبب خاندان او به عوفی شهرت داشت. ولادتش در بخارا در اواسط نیمهٔ دوم قرن ششم هجری اتفاق افتاد و تحصیلات او در همان شهر صورت گرفت و آنگاه به بسیاری از بلاد ماوراءالنهر و خراسان و سیستان سفر کرد و به دیدار فضلای مشهور آن بلاد توفیق یافت. عوفی تا اواخر دورهٔ قدرت سلطان محمد خوارزمشاه در خراسان و ماوراءالنهر به سر میبرد و در ضمن ملاقات با رجال به جمع آوری اطلاعات ذیقیمت خود که در کتابهای خویش ثبت کرده است مشغول بود. و در اوان حملهٔ مغول از ماوراءالنهر و خراسان گریخته به بلاد سند رفت. عوفی در مدت توقف یا سیاحت در خراسان و ماوراءالنهر بخدمت امرا و علما تقرب حاصل کرد و مدتی از ملازمان دربار قلج طمغاج خان ابراهیم و پسرش قلج ارسلان خاقان نصرةالدین عثمان بن ابراهیم گشت. بعد از فرار به سند خدمت ناصرالدین قباجه (متوفی بسال ۶۲۵ هـ . ق.) از ممالیک غوریه را اختیار کرد و در همین مدت کتاب لباب الالباب را بنام وزیر او عین الملک فخرالدین حسین بن شرف الملک تصنیف کرد، و نیز بفرمان همین پادشاه شروع بتألیف جوامع الحکایات نمود و پس از غرق شدن ناصرالدین قباجه بسال ۶۲۵ عوفی بخدمت شمس الدین التتمش درآمد و علی الخصوص بخدمت وزیر او نظام الملک قوام الدین محمدبن ابی سعد الجنیدی اختصاص و در دهلی اقامت یافت و کتاب «جوامع الحکایات و لوامع الروایات» را که در عهد ناصرالدین قباجه شروع نموده بود در حدود سال ۶۳۰ بنام این وزیر تمام کرد، و بعد ازین تاریخ از زندگی او اطلاعی در دست نیست. برای اطلاع بیشتر به شرح احوال عوفی رجوع به مآخذ ذیل شود: تاریخ ادبیات در ایران تألیف صفا ج ۲ ص ۱۰۲۶، مقدمهٔ محمد قزوینی بر ج ۱ از کتاب لباب الالباب چ لیدن، مقدمهٔ معین بر جوامع الحکایات چ تهران.