معنی عمر شافعی

[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن ابراهیم بن سعیدبن ابراهیم بن محمد زهری شافعی. مشهور به ابن حمامة. وی فقیه و از فرزندان سعدبن ابی وقاص بود. در ذیقعدهٔ سال ۳۴۸ هـ .ق. متولد شد و در جمادی الآخرهٔ ۴۳۴ هـ .ق. در بغداد درگذشت. او را تصنیفاتی در مناسک است. (از معجم المؤلفین از طبقات الشافعیهٔ سبکی ج ۴ ص ۷، و هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۸۱، و طبقات الشافعیهٔ اسنوی، نسخهٔ خطی).[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن ابراهیم عجمی. رجوع به عمر عجمی شود.[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن احمدبن ابی بکر. رجوع به عمر رازی شود.[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن احمدبن علی. رجوع به عمر هلالی شود.[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن احمدبن علی شماع. رجوع به عمر شماع شود.[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن احمدبن عمر شافعی، مکنی به ابوحفص و مشهور به ابن سریج. فقیه بود و در سال ۳۴۰ هـ .ق. درگذشت. او راست: تذکرةالعالم و المتعلم در فروع فقه. (از معجم المؤلفین از هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۸۱).[ عُ مَ رِ فِ ] (اِخ) ابن احمدبن محمد. رجوع به عمر بلبیسی شود.