معنی علی مقدسی

[ عَ یِ مَ دِ ] (اِخ) ابن احمدبن عبدالواحد مقدسی حنبلی. مشهور به ابن بخاری و ملقب به فخرالدین و مکنی به ابوالحسن. رجوع به علی بخاری شود.[ عَ یِ مَ دِ ] (اِخ) ابن احمدبن محمدبن سلیمان بن حمزهٔ مقدسی صالحی حنبلی. ملقب به فخرالدین. ادیب و شاعر و نویسنده و خطیب بود. در سال ۷۴۰ هـ . ق. متولد شد و در ۷۹۱ هـ . ق. درگذشت. او را اشعار و تعلیقات بسیاری است. (از معجم المؤلفین از شذرات الذهب ابن عماد ج ۶ ص ۳۱۸).[ عَ یِ مَ دِ ] (اِخ) ابن انجب ابی المکارم المفضل بن ابی الحسن علی بن ابی الغیث مفرج بن حاتم بن حسن بن جعفربن ابراهیم بن حسن لخمی مالکی. وی از فقهای مذهب مالکی بود و در روز شنبه بیست وچهارم ذی قعدهٔ سال ۵۴۴ هـ . ق. در اسکندریه متولد شد و پس از تدریس در برخی از مدارس آنجا به قاهره رفت و در مدرسهٔ صاحبیة به تدریس پرداخت و در روز جمعه اول شعبان سال ۶۱۱ هـ . ق. در آنجا درگذشت. (از وفیات الاعیان ابن خلکان ج ۱ ص ۳۵۶).[ عَ یِ مَ دِ ] (اِخ) ابن محمدبن خلیل بن محمدبن محمدبن ابراهیم بن موسی حنفی. مشهور به ابن غانم مقدسی و ملقب به نورالدین. رجوع به ابن غانم (نورالدین علی بن...) و نیز به علی (ابن محمدبن...) شود.[ عَ یِ مُ قَ دْ دَ ] (اِخ) ابن محمدبن علی بن ابی اللطف مقدسی شافعی. مکنی به ابوالفضل. ادیب بود و در سال ۸۵۶ هـ . ق. در بیت المقدس متولد شد و در ۹۳۴ هـ . ق. در دمشق درگذشت. او راست: مرالنسیم فی فوائدالتقسیم. و نیز او را اشعاری است. (از معجم المؤلفین از شذرات الذهب ابن عماد ج ۸ ص ۲۰۳ و ایضاح المکنون بغدادی ج ۲ ص ۴۶۹ و کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۲۹ و هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۴۲).[ عَ یِ مَ دِ ] (اِخ) ابن مفضل بن علی بن مفرج بن حاتم بن حسن بن جعفر لخمی مقدسی اسکندرانی مالکی. مکنی به ابوالحسین و ملقب به شرف الدین. وی محدث و حافظ و فقیه بود. در سال ۵۴۴ هـ . ق. متولد شد و در ثغر تحصیل کرد و در ماه شعبان سال ۶۱۱ هـ . ق. در قاهره درگذشت و در دامنهٔ کوه المقطم دفن گردید. او راست: ۱- تحقیق الجواب عمن اجیز له مافاته من الکتاب. ۲- ذیل بر ذیل اکفانی بر وفیات النقلهٔ کتانی. ۳- کتاب الاربعین المرتبة علی طبقات الاربعین. ۴- کتاب فی الصیام. (از معجم المؤلفین از الوافی صفدی ج ۱۲ ص ۲۰۷ و سیرالنبلاء ذهبی ج ۱۳ ص ۱۳۲ و تذکرةالحفاظ ذهبی ج ۴ ص ۱۷۸ و حسن المحاضرهٔ سیوطی ج ۵ص ۲۰۰).[ عَ یِ مَ دِ ] (اِخ) ابن منصوربن ناصر مقدسی حنفی. ملقب به علاءالدین. فقیه و اصولی بود و در سال ۷۴۶ یا ۷۴۸ هـ . ق. درگذشت. وی مدتی در تنکزیهٔ قدس تدریس میکرد. او راست: شرح مغنی خبازی، در اصول فقه. (از معجم المؤلفین از الدرر الکامنهٔ ابن حجر ج ۳ ص ۱۳۵ و کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۷۴۹).