معنی علی ماوردی

[ عَ یِ وَ ] (اِخ) ابن محمدبن حبیب بصری. مشهور به ماوردی و مکنی به ابوالحسن. فقیه و اصولی و مفسر و ادیب بود. وی در سال ۳۶۴ هـ . ق. متولد شد و در بصره و بغداد تحصیل علم کرد سپس امر قضاء را در بسیاری از شهرها به عهده گرفت و نزد پادشاهان آل بویه مقام و منزلتی داشت و در ربیع الاول سال ۴۵۰ (یا آخر سال ۴۵۰) در بغداد درگذشت و در مقبرهٔ باب الحرب دفن شد. او راست: ۱- الاحکام السلطانیة. ۲- ادب الدین و الدنیا. ۳- تفسیر القرآن الکریم. ۴- الحاوی الکبیر فی فروع الفقه الشافعی، در مجلدات متعدد. ۵- قوانین الوزارة. (از معجم المؤلفین). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: سیرالنبلاء ذهبی ج ۱۱ ص ۱۶۲. الطبقات ابن صلاح ص ۷۰. طبقات الشافعیهٔ اسنوی ص ۱۵۶. مناقب الشافعی و طبقات اصحابه من تاریخ الذهبی ص ۱۳۱. فهرس المؤلفین بالظاهریة. الوافی صفدی ج ۱۲ ص ۱۵۴. تاریخ بغداد خطیب بغدادی ج ۱۲ ص ۱۰۲. وفیات الاعیان ابن خلکان ج ۱ ص ۴۱۰. الانساب سمعانی ص ۵۰۴. معجم الادباء یاقوت ج ۱۵ ص ۵۲. طبقات الشافعیهٔ سبکی ج ۳ ص ۳۰۳. المنتظم ابن جوزی ج ۸ ص ۱۹۹. لسان المیزان ابن حجر ج ۴ ص ۲۶۰. النجوم الزاهرهٔ ابن تغری بردی ج ۵ ص ۶۴. تاریخ دولة سلجوق اصفهانی ص ۲۲. شذرات الذهب ابن عماد ج ۳ ص ۲۸۵.