معنی علی سهرندی

[ عَ یِ سَ رَ ] (اِخ) از شعرای هند در نیمهٔ دوم قرن ۱۱ و اوایل قرن ۱۲ هـ . ق. وی در سهرند (یا سرهند) متولد شد و نزد شیخ محمد معصوم تلمذ کرد و تخلص «علی» را برگزید. سپس از مقربان سیف خان حاکم اللََّه آباد گردید و پس از درگذشت وی از خواص ذوالفقار گشت و سرانجام به شاه جهان آباد آمد و در بیستم رمضان سال ۱۱۰۸ هـ . ق. در آنجا درگذشت و در نزدیکی قبر نظام الدین دهلوی دفن گردید. و در هنگام مرگ تقریباً شصت ساله بود. نام او را برخی از تذکره نویسان «ناصرعلی» نوشته اند. او را دیوان شعری است که چند بار در بلاد مختلف هند بطبع رسیده است. (از الذریعهٔ آقابزرگ طهرانی ج ۹ ص ۷۵۸ از کلمات الشعراء سرخوش ص ۹ و ۷۴ و تذکرهٔ سرو آزاد هندی ص ۱۲۹ و آتشکدهٔ آذر ص ۳۴۹ و خزانهٔ عامره ص ۳۲۸ و نتایج الافکار ص ۴۷۵).[ عَ یِ سَ رَ ] (اِخ) ابن ناصرعلی سهرندی (یا سرهندی) مشهور به عظیم. رجوع به علی عظیم شود.