معنی علی سمیرمی

[ عَ یِ سُ مَ رَ ] (اِخ) ابن احمدبن حرب سمیرمی. ملقب به کمال الدین و مکنی به ابوطالب. وی در زمان سلطان محمدبن ملکشاه وزارت اهل حرم را عهده دار بود و پس از سلطان محمد، پسرش سلطان محمود وی را وزیر خود گردانید. و وقتی سلطان محمود از عمش سلطان سنجر در نواحی ساوه شکست خورد و به اصفهان گریخت، این کمال الدین علی را به معذرت خواهی نزد سلطان سنجر فرستاد و او توانست با بیان و منطق خوشی که داشت سلطان سنجر را بسر مهر آورد و برادرزادهٔ خود را عفو کند. پس از آن مقام کمال الدین علی بالا گرفت ولی پس از مدتی در سال ۵۱۶ هـ . ق. بدست یکی از فدائیان اسماعیلیه کشته شد. وی همان کسی است که به کشتن حسین بن علی طغرائی دستور داد، لذا گویند که بدست یکی از بردگان طغرائی به انتقام اربابش کشته شد. و مدت وزارت او سه سال و دو ماه بوده است. سمیرمی منسوب است به «سمیرم» که در انتهای حدود اصفهان از طرف شیراز است. (از دستورالوزراء خواندمیر ص ۲۰۶ و الاعلام زرکلی از ابن خلکان ج ۱ ص ۱۶۱ و مرآةالزمان ج ۸ ص ۱۰۷).