معنی علی سبکی

[ عَ یِ سُ ] (اِخ) ابن عبدالکافی بن علی بن تمام بن یوسف بن موسی بن تمام أنصاری خزرجی سبکی شافعی. ملقب به تقی الدین و مکنی به ابوالحسن. عالم در فقه و تفسیر و منطق و قرائت و حدیث و ادب و نحو و لغت و حکمت بود. وی در اول ماه صفر سال ۶۸۳ هـ . ق. در سبک العبید از توابع منوفیه در مصر متولد شد. و فقه را نزد پدر خویش آموخت سپس به قاهره رفت و از آنجا به شام سفر کرد و عهده دار امر قضاء در آنجا شد. او در جمادی الآخرهٔ سال ۷۵۶ هـ . ق. در قاهره درگذشت و در مقابر صوفیه دفن گردید. تعداد تألیفات او را در حدود صدوبیست و برخی صدوپنجاه نقل کرده اند، که از آن جمله است: ۱- الابتهاج فی شرح المنهاج، از نووی. ۲- الاسئلة فی العربیة، که در جواب سؤالات محمدبن عیسی السکسکی است. ۳- بیان احکام الربط فی اعتراض الشرط علی الشرط. ۴- التحبیر المهذب فی تحریر المذهب. ۵- تسریح الناظر فی انعزال المناظر. ۶- الدر النظیم فی تفسیر القرآن العظیم. ۷- رافع الشقاق فی مسألة الطلاق. ۸- رفع الحاجب عن مختصر ابن الحاجب در اصول. ۹- الرقم الابریزی فی شرح مختصر التبریزی. ۱۰- السیف المسلول علی من سب الرسول (ص). ۱۱- شفاءالاسقام فی زیارة خیرالانام، در رد ابن تیمیة که منکر سفر زیارت بوده است. ۱۲- شن الغارة علی من انکر السفر للزیارة، که برخی آن را همان «شفاءالاسقام...» دانسته اند. ۱۳- الطوالع المشرقة فی الوقف علی طبقة بعد طبقة. ۱۴- العلم المنشور فی اثبات المشهور. ۱۵- الفتاوی، که آن را فرزندش تاج الدین در سه مجلد جمع آوری کرده است. ۱۶- کشف القناع فی افادة الامتناع. ۱۷- المواهب الصمدیة فی المواریث الصفدیة. (از معجم المؤلفین) (از ریحانة الادب ج ۲ ص ۱۶۳ از هدیةالاحباب ص ۱۴۷ و قاموس الاعلام ج ۴ ص ۲۵۳۴). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: طبقات الشافعیهٔ سبکی ج ۶ ص ۱۴۶. الدرر الکامنهٔ ابن حجر ج ۳ ص ۶۳. النجوم الزاهرهٔ ابن تغری بردی ج ۱۰ ص ۳۱۸. القلائد الجوهریهٔ محمدبن طولون ج ۱ ص ۱۰۶. شذرات الذهب ابن عماد ج ۶ ص ۱۸۰. بغیةالوعاة سیوطی ص ۳۴۲. الدارس نعیمی ج ۱ ص ۱۳۴. قضاة دمشق ابن طولون ص ۱۰۱. مفتاح السعادهٔ طاش کبری ج ۲ ص ۲۲۱. روضات الجنات خوانساری ص ۴۹۵. کشف الظنون ص ۳، ۷، ۲۱ و ... ایضاح المکنون بغدادی ج ۱ ص ۲۸۶ و ج ۲ ص ۷۴ و ... هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۲۰. فهرس الفهارس کتانی ج ۲ ص ۳۶۹. عقودالجوهر جمیل العظم ص ۱۸۱. فهرس المخطوطات المصورهٔ سید ج ۱ ص ۲۸۵. البیت السبکی محمدالصادق ص ۵۰.