معنی علی رعینی

[ عَ یِ رُ عَ ] (اِخ) ابن مهدی بن محمدبن علی بن داودبن محمدبن عبداللََّه بن محمدبن احمدبن عبدالقاهربن عبداللََّه بن اغلب بن ابی الفوارس بن میمون حمیری رعینی زبیدی، مکنّی به ابوالحسن. اولین تن از خوارج بنی مهدی در زبید. وی ابتدا از وعاظ و مرشدان به راه حق در تهامهٔ یمن بود و اندک اندک بسیاری ازمردم به او گرویدند تا در سال ۵۴۵ هـ . ق. گروه کثیری با وی بر امامت بیعت کردند و او بر جبال صعود کرد و کسانی را که با وی صعود کردند «مهاجر» نامید. وی بارها به قرای تهامه حمله آورد و بسیاری از آن مناطق را تسخیر کرد. و بین او و حاتم بن عمران صاحب یمن جنگی سخت درگرفت. سرانجام به سال ۵۵۴ هـ . ق. درگذشت و دو ماه پیش از وفاتش، شهر زبید را از دست متوکل علی اللََّه احمدبن سلیمان خارج ساخت. عقاید او موافق عقیدهٔ خوارج بود و پیروانش را به مناسبت تهلیل بسیاری که می کردند «مهللة» نامیدند. جانشینان او تا سال ۵۶۹ هـ . ق. بلاد تهامه و بعضی نواحی آن را در تصرف داشتند و در این سال به دست ایوبیان منقرض گشتند. (از الاعلام زرکلی بنقل از بلوغ المرام ص ۱۷) (ازطبقات سلاطین اسلام ص ۸۵) (از معجم الانساب زامباور ص ۱۸۲).