معنی علی حوفی

[ عَ یِ حَ ] (اِخ) ابن ابراهیم بن سعیدبن یوسف حوفی مصری، مکنّی به ابوالحسن. وی نحوی و ادیب و مفسر بود. و مردم بسیاری از وی استفاده های علمی کردند. او در ذیحجهٔ سال ۴۳۰ هـ . ق. درگذشت. حوفی، منسوب است به ناحیه ای در مصر به نام «شرقیة» که قصبهٔ آن شهر بلیس است و تمام نواحی آن را «حوف» نامند. او راست: ۱ -الارشاد لطریق خیرالعِباد و العُباد. ۲ -اعراب القرآن. ۳ -البرهان فی تفسیر القرآن (یا فی علوم القرآن). ۴ - مواردالانبیاء. ۵ -الموضح، در نحو. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۵). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: سیرالنبلاء ج ۱۱ ص ۱۱۵. عیون التواریخ ج ۱۳ ص ۱۸۱. التذکرهٔ طاهر جزائری. وفیات الاعیان ج ۱ ص ۴۱۸. انباءالرواة ج ۲ ص ۲۱۹. معجم الادباء ج ۱۲ ص ۲۲۱. البدایة ج ۱۲ ص ۴۷. بغیةالوعاة ص ۳۲۵. شذرات الذهب ج ۳ ص ۲۴۷. مفتاح السعادة ج ۱ ص ۴۳۸. حسن المحاضرة ج ۱ ص ۳۰۶. طبقات المفسرین ص ۲۵. کشف الظنون ص ۱۲۲. ایضاح المکنون ج ۱ ص ۶۲ و ج ۲ ص ۵۹۸. فهرست الخدیویة ج ۱ ص ۱۳۲. هدیةالعارفین ج ۱ ص ۶۸۲.