معنی علی ترمذی

[ عَ یِ تِ مَ ] (اِخ) ابن رزین ترمذی خراسانی، مکنّی به ابوالحسن. اصل او از ترمذ بود و برخی او را هراتی دانند. وی استاد ابوعبداللََّه مغربی و مصاحب حسن بصری بود و مدت صدوبیست سال عمر کرد و در ۲۲۵ هـ . ق. درگذشت و در جبل الطور در کنار قبر ابوعبداللََّه مغربی دفن شد. (از صفةالصفوة ج ۴ ص ۱۴۰).[ عَ یِ تِ مَ ] (اِخ) ابن محمد ترمذی، مکنّی به ابوالحسن و مشهور به منجیک. شاعر شهیر نیمهٔ دوم قرن چهارم هجری. وی بعد از دقیقی شاعر، در دربار چغانیان به سر می برد و مداح آنان بخصوص امیر طاهربن فضل بن محمدبن محتاج چغانی و امیر ابوالمظفر فخرالدوله احمدبن محمد چغانی بوده است. او شاعری زبان آور و سخن پرداز و نیکوخیال و بلیغ و نکته دان بود و علاوه بر آن در هجو و هزل نیز سرآمد شاعران عهد خود شمرده می شد. دیوان وی در قرن پنجم در ایران مشهور و مورد استفادهٔ اهل شعر و ادب بود چنانکه ناصرخسرو داستان استفادهٔ قطران شاعر را از آن دیوان در سفرنامهٔ خود آورده است. رجوع به منجیک ترمذی و مآخذ ذیل شود: تاریخ ادبیات در ایران چ صفا ج ۱ ص ۳۸۲. لباب الالباب عوفی ج ۲ ص ۱۳. مجمع الفصحای هدایت ج ۱ ص ۵۰۶.