معنی علی اسدی

[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن احمد اسدی طوسی، مکنّی به ابونصر. شاعر مشهور. رجوع به اسدی (علی بن احمد...) شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن اسماعیل بن شعیب بن میثم بن یحیی تمار اسدی کوفی بصری میثمی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی میثمی شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن جاسم بن محمد اسدی حلی. شاعر (۱۲۴۰ - ۱۳۳۲ هـ . ق.). او را مجموعهٔ اشعاری است. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۵۱).[ عَ یِ اَسَ ] (اِخ) ابن حسین بن علی آل محفوظ وشاحی اسدی کاظمی. رجوع به علی محفوظ شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن حسین بن علی عوض مزیدی اسدی حلی. رجوع به علی عوض شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن حمزةبن عبداللََّه اسدی کوفی، مشهور به کسائی و مکنّی به ابوالحسن. مقری و تجویددان و لغوی و نحوی و شاعر. رجوع به کسائی شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن داوودبن یحیی بن کامل بن یحیی بن جبارهٔ زبیری قرشی اسدی، ملقّب به نجم الدین و مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی زبیری شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن دبیس بن صدقةبن منصور اسدی مزیدی. آخرین تن از حکام بنی مزید در حلة. رجوع به علی مزیدی (ابن دبیس بن...) شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن طرادبن دبیس اسدی، مکنّی به ابوالحسن. پدر او حاکم بر جزیرهٔ دبیسیة در نزدیکی خوزستان بود. سپس منصوربن حسین اسدی بر این جزیره دست یافت و پدر او را از آنجا راند. علی بن طراد نیز به بغداد رفت و در سال ۴۱۹ هـ . ق. به همراهی جماعتی از ترکان که جلال الدولة با وی فرستاده بود به جنگ منصور آمد ولی از او شکست خورد و به قتل رسید. (از الاعلام زرکلی بنقل از الکامل ابن اثیر: حوادث سال ۴۱۹).[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن ظاهر مطیری اسدی حلی. رجوع به علی حلی شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن محمدبن عبیدبن زبیر اسدی، مشهور به ابن کوفی و مکنّی به ابوالحسن. وی ادیب و نحوی و لغوی بود. در سال ۲۵۴ هـ . ق. متولد شد و در ۳۴۸ هـ . ق. درگذشت. او راست: ۱ -الفرائد و القلائد فی اللغة. ۲ -معانی العشر و اختلاف العلماء فیه. ۳ -الهمز. (از معجم المؤلفین بنقل از معجم الادباء یاقوت ج ۱۴ ص ۱۵۳. بغیةالوعاة سیوطی ص ۳۵۰. ایضاح المکنون بغدادی ج ۲ ص ۳۵۱.) و نیز رجوع به ابن کوفی شود.[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن نیار اسدی ناصری، ملقّب به شیخ الشیوخ صدرالدین. وی استاد خط المستعصم خلیفهٔ عباسی بود و در روز مبایعت با مستعصم، او با وزیر و استادالدار از مردم بیعت گرفتند. (از تجارب السلف نخجوانی ص ۳۵۶).[ عَ یِ اَ سَ ] (اِخ) ابن هباربن اسودبن مطلب بن اسدبن عبدالعزی قرشی اسدی. وی از صحابه بود. (از الاصابهٔ ابن حجر ج ۴ قسم اول).