معنی علی اسبیجابی

[ عَ یِ اِ ] (اِخ) ابن محمدبن اسماعیل بن علی بن احمدبن محمدبن اسحاق اسبیجابی سمرقندی، ملقّب به بهاءالدین. فقیه بود و در جمادی الاولای سال ۴۵۴ هـ . ق. متولد شد و در بیست وسوم ذی قعدهٔ سال ۵۳۵ هـ . ق. در سمرقند درگذشت. او راست: شرح مختصر طحاوی، در فروع فقه حنفی. و نیز او را مجموعه ای است از فتاوی. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۱۸۳). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است؛ تراجم الاعاجم ص ۱۵۲. تاج التراجم ابن قطلوبغا ص ۳۳. مفتاح السعادهٔ طاش کبری ج ۲ ص ۱۳۸. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۶۲۷. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۶۹۷. طبقات الفقهاء طاش کبری ص ۹۴.[ عَ یِ اِ ] (اِخ) ابن محمد اسبیجابی، مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به قطب الدین. او راست: الجامع الکبیر فی فروع الحنفیة. (از کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۵۷۰).