معنی علی ازرق

[ عَ یِ اَ رَ ] (اِخ) ابن ابی بکربن خلیفهٔ همدانی الاصل حسینی یمانی شافعی، مشهور به ابن ازرق و ملقّب به موفق الدین و نورالدین و مکنّی به ابوالحسن. نام او در بهجةالناظرین به صورت «علی بن احمد ازرق» آمده است. وی فقیه و عالم فرایض و ریاضی دان بود. فقه را در شهر ابیات حسین آموخت و به زبید کوچ کرد و در آنجا به تصنیف و تدریس پرداخت. سپس به مکه رفت و نزد فقیه یافعی تلمذ کرد. او در سال ۸۰۹ هـ . ق. در سن هشتادسالگی در ابیات حسین درگذشت. او راست: ۱ - بغیةالخائض فی شرح الفرائض. ۲ -التحقیق الوافی بالایضاح الشافی، در حدود سه کتاب. ۳ -مختصر المهمات اسنوی. ۴ - نفائس الاحکام. (از معجم المؤلفین بنقل از کشف الظنون ص ۱۹۶۵. هدیةالعارفین. ج ۱ ص ۶۹۸. ایضاح المکنون ج ۱ ص ۲۶۸. الضوءاللامع سخاوی ج ۵ ص ۲۰۰. بهجةالناظرین غزی ص ۱۳۶).