معنی علوی حسینی

[ عَ لَ یِ حُ سَ ] (اِخ) حسن بن محمدبن یحیی بن حسن بن جعفر. نسابة. رجوع به علوی بغدادی (حسن بن...) شود.[ عَ لَ یِ حُ سَ ] (اِخ) طاهربن حسین بن طاهربن محمد حسینی علوی. وی فقیه بود و در دولت کثیریة در حضرموت منصب امامت داشت. در شهر تریم در ۴ شعبان سال ۱۱۸۴ هـ . ق. متولد شد و در شهر مسیلة بسال ۱۲۴۱ هـ . ق. درگذشت و در سال ۱۲۲۰ هـ . ق. با وی برای امامت بیعت شد. او راست: ۱- اتحاف النبیل بشرح حدیث جبریل. ۲- کفایة الخایض فی علم الفرائض. ۳- مجموعهٔ فتاوی. (از معجم المؤلفین ج ۵ ص ۳۴ از تاریخ دولت کثیریة ج ۱ ص ۱۲۷ و ۱۵۱ و اعلام زرکلی ج ۳ ص ۳۱۹).[ عَ لَ یِ حُ سَ ] (اِخ) محمدبن ظفربن محمدبن احمد علوی حسینی، مکنی به ابوالحسن. ادیب و نحوی و فقیه و متکلم و محدث. وی رحالة نیز بود. در ۴۰۳ هـ . ق. درگذشت. (از معجم المؤلفین ج ۱۰ ص ۱۱۲ از بغیة الوعاة سیوطی ص ۵۰).[ عَ لَ یِ حُ سَ ] (اِخ) ناصربن رضابن محمدبن عبداللََّه علوی حسینی، مکنی به ابوابراهیم. فقیه و محدث شیعی در قرن پنجم هجری بود. او راست: ۱- کتابی در ادعیهٔ زین العابدین. ۲- کتابی شامل مکاتبات وی با یکی از فضلا. ۳- کتابی در مناقب آل رسول. (از معجم المؤلفین ج ۱۳ ص ۷۰ از اعلام الشیعة و روضات الجنات ج ۴ ص ۲۱۸ و فوائد الرضویة ص ۶۹۱). و نیز رجوع به ابوابراهیم شود.