معنی علم‌الهدی رازی

[ عَ لَ مُلْ هُ دا ] (اِخ) سیدمرتضی بن داعی حسنی (یا حسینی)، مکنی به ابوتراب و ملقب به صفی الدین، و علم الهدی. از علمای بزرگ امامیه در قرن پنجم هجری بود و او و برادرش سیدمجتبی بن الداعی، از مشایخ روایت شیخ منتجب الدین (متولد سال ۵۰۴ و متوفی در ۵۸۵ هـ . ق.) بودند، و خود نیز از شیخ طوسی (متوفی در ۴۶۰) روایت کرده است. و از سیدمرتضی علم الهدی (متوفی در ۴۳۶) و سید رضی (متوفی ۴۰۶) نیز بواسطهٔ مفید عبدالرحمان بن احمدبن حسین نیشابوری روایت دارد. بنابراین به نظر میرسد که وی اوایل قرن ششم را نیز درک کرده باشد، ولی سال وفات او به دست نیامد. او راست: تبصرة العوام فی معرفة مقالات الانام، به پارسی، در عقاید مذاهب مختلف. و فصول تامه در هدایت عامه، به عربی. (از ریحانة الادب ج ۲ ص ۲۷۱ از قصص العلماء ص ۳۲۰ و روضات الجنات ص ۶۶۵ و ذریعة ج ۳ ص ۳۱۸). و نیز رجوع به مقدمهٔ عباس اقبال بر کتاب تبصرة العوام چ تهران شود.