معنی علم‌الدین عراقی

[ عَ لَ مُدْ دی نِ عِ ] (اِخ) عبدالکریم بن علی بن عمر شافعی انصاری حافظ. وی از علمای بزرگ شافعی در قرن هشتم هجری بود. در فقه و اصول و تفسیر و حساب و علوم عربی مهارت داشت و دارای حسن خط نیز بود. در مدرسهٔ منصوریه نیز بعد از بهاءالدین بن نحاس درس تفسیر میگفت، و اکثر طلاب علوم دیار مصر از وی استفاده کرده اند. در اواخر عمر نابینا شد و در سال ۷۰۴ هـ . ق. درگذشت. از تألیفات اوست: ۱- الانتصار للزمخشری من ابن المنیر، در کشف الظنون این کتاب را غیر از کتاب الانصاف دانسته است. ۲- الانصاف، که حکم بین کشاف و انتصاف است. احمدبن محمدبن منیر اسکندری کتابی بنام الانتصاف برای مناقشه و مجادله با کشاف زمخشری تألیف کرده است و علم الدین، کتاب انصاف را بمنظور محاکمه مابین دو کتاب کشاف و انتصاف تألیف کرد. ۳- تفسیر قرآن که به تفسیر عراقی مشهور است. (از ریحانة الادب ج ۳ ص ۱۱۶ از کشف الظنون و الدرر الکامنة ج ۲ ص ۳۹۹ و طبقات الشافعیة ج ۶ ص ۲۹ و لغات تاریخیه و جغرافیة احمد رفعت ج ۵ ص ۷۴).