معنی علامه رازی

[ عَ لْ لا مَ ] (اِخ) محمدبن محمدبن ابوجعفر بویهی، مکنی به ابوجعفر و ملقب به قطب الدین و قطب المحققین. وی اهل ورامین از توابع ری بوده و نسبش به آل بویه میرسد. وی از شاگردان علامهٔ حلی بود و قواعد علامه را با خط خود نوشته است. در طبقهٔ فوقانی مدرسه ای که وی تحصیل میکرد شخص دیگری با لقب قطب میزیست لذا علامه رازی به قطب تحتانی و آن دیگری به قطب فوقانی شهرت داشتند. در امامی بودن وی شک و شبهه ای نیست اما در روضات الجنات سعی شده است که تسنن وی ثابت گردد. از جمله تألیفات اوست: ۱- بحر الاصداف، که حاشیه و شرح کشاف است. ۲- تحریر القواعد المنطقیة فی شرح الشمسیة. ۳- تحفة الاشراف فی شرح الکشاف، که بزرگتر از بحر الاصداف است. ۴- تقسیم العلم. ۵- حاشیهٔ قطبیه، که شرح قواعد علامه حلی است. وفات او را ۷۶۶ هـ . ق. نقل کرده اند، اما شهید اول آن را ۷۷۶ گفته است. (از ریحانة الادب ج ۲ ص ۳۰۳ از منهج المقال و روضات الجنات ص ۵۳۰ و هدیةالحباب ص ۲۱۷ و مجالس المؤمنین ص ۱۶۵ و مستدرک الوسائل ص ۴۴۷ و طبقات الشافعیة ج ۶ ص ۳۱ و قاموس الاعلام ج ۳ ص ۲۲۴۱). و نیز رجوع به ابوجعفر شود.