معنی علامه حائری

[ عَ لْ لا مَ ءِ ] (اِخ) حاج شیخ عبدالکریم بن محمدجعفر مهجردی یا میجردی یزدی حائری. از اجلهٔ علمای طراز اول این عصر می باشد. در سال ۱۲۷۶ هـ . ق. در دهی بنام «میجرد» از دهات یزد متولد شد. پس از تکمیل مقدمات علوم عربی و ادبی رهسپار عتبات شده نزد حاج میرزا حسین شیرازی و شیخ فضل اللََّه نوری و آخوند ملا کاظم خراسانی و سیدکاظم و سیدمحمد اسپهانی فشارکی یزدی تلمذ نمود. در سال ۱۳۳۲ هـ . ق. از کربلا به سلطان آباد ایران مراجعت کرد و در سال ۱۳۴۰ هـ . ق. به قم رفته حوزهٔ علمیهٔ آنجا را تشکیل داد. و بر اثر توجه و اهتمام وی شمارهٔ طلاب این حوزه پانصد تن شد و تمام وسایل لازم ایشان فراهم شد و هر یک را به فراخور استعداد علمی و عملی خود وظیفه ای مقرر کرد. او در سال ۱۳۵۵ هـ . ق. وفات یافت و در سمت بالای سر حضرت معصومه (ع) مدفون گشت. تألیفات وی عبارتست از: ۱- تقریرات، که تقریرات استاد خود سیدمحمد فشارکی است. ۲- دررالفوائد فی الاصول، که سه مرتبه در ایران چاپ شده است. ۳- کتاب الرضا (ع). ۴- کتاب الصلاة که در تهران چاپ شده. ۵- کتاب المواریث. ۶- کتاب النکاح. وی در قم دارای آثار خیریه ایست که از آن جمله است: ۱- بیمارستان قم. ۲- قبرستان تازهٔ قم در کنار رودخانه. ۳- غسال خانه. ۴- تعمیرات مدارس قم و ساختمان مرتبهٔ فوقانی مدرسهٔ دارالشفا و مدرسهٔ فیضیه و چراغ برقی آنها. ۵- کتابخانهٔ مدرسهٔ فیضیه... (از ریحانة الادب ج ۱ ص ۳۲ از احسن الودیعه و الذریعة و غیره).