معنی عطوی

[ عَ طْ وا ] (ع ص) قوس عطوی؛ کمان نرم. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).[ عَ طَ ] (ص نسبی) منسوب به عطیة که نام جد عبدالرحمان محمدبن عبدالرحمان بن عطیهٔ عطوی شاعر است. و گویند او محمدبن عطیهٔ بصری مولای بنی لیث است که معتزلی مذهب و نیکوشعر بود و شعر او را برخی نقل کرده اند. (از اللباب فی تهذیب الانساب).[ عَ طَ ] (اِخ) محمدبن عبدالرحمان بن ابی عطیه، مکنی به ابوعبدالرحمان. از موالی بنی لیث بن بکر از کنانة. از شاعران دولت بنی عباس بود. زادگاه وی بصره بود و از متکلمان معتزله بشمار می رفت و بر مذهب حسین بن محمد نجار می بود. در روزگار متوکل شهرت یافت و با ابن ابی داود ارتباط داشت و از او بهره ها گرفت. عطوی در شرب نبیذ افراط می کرد و در مورد آن و نیز دربارهٔ فتوح اشعاری بسیار دارد. درگذشت او در حدود سال ۲۵۰ هـ . ق. رخ داد. (از الاعلام زرکلی به نقل از سمط اللآلی و المرزبانی و لسان المیزان). رجوع به فهرست ابن الندیم شود.