معنی عزرا

[ عِ ] (اِخ) (لغت عبری است بمعنی یاری و امداد). و آن نام کاهن و رهبر عبرانیان و کاتب دینی یهود در قرن پنجم ق.م. است که در دربار ایران صاحب جاه و مقام بود. وی معاصر اردشیر درازدست هخامنشی بود. وی در سال ۴۵۷ ق.م. به سرکردگی و پیشوایی عدهٔ بسیاری از اسیران یهود که از بابل به اورشلیم بازمیگشتند (در حدود ۱۷۷۵ تن) برگزیده شد و در اورشلیم به اصلاح دین و تلاوت متون مقدس اشتغال داشت و همچنین به نوشتن تاریخ و کتاب معروف « عزرا» و قسمتی از «نحمیا» سرگرم بود. گویند همهٔ کتب عهد عتیق را وی جمع آوری و تدوین کرده است. عزرا در نویسندگی مهارت داشت و در آیین یهود اصلاحاتی کرده و کنیسه هایی تأسیس نموده است. و مسلمانان او را بنام عُزَیر خوانند و از انبیای بنی اسرائیل شمارند. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به قاموس کتاب مقدس و عزیر شود.