معنی عرفی شیرازی

[ عُ یِ ] (اِخ) محمدبن بدرالدین، ملقب به جمال الدین. از شاعران مشهور ایران در قرن دهم هجری است که زندگانیش بیشتر در هندوستان گذشت. ولادتش به سال ۹۶۳ هـ . ق. در شیراز اتفاق افتاد و در جوانی به هندوستان رفت و به دربار جلال الدین اکبرشاه (۹۶۳-۱۰۱۴ ه ق.) امپراطور مغولی هند راه یافت و در آن سامان بود تا اینکه به سال ۹۹۹ در شهر لاهور درگذشت. عرفی در سرودن قصیده و غزل و قطعه و ترجیع و ترکیب قدرت داشت و او را میتوان در ردیف بهترین شاعران سبک معروف به «هندی» درآورد. علاوه براین در مثنوی نیز دست داشت و دو منظومهٔ مخزن الاسرار و خسرو و شیرین نظامی را استقبال کرده است. و رساله ای صوفیانه بنام نفسیه نیز دارد. و رجوع به گنج سخن و تذکرهٔ مخزن الغرائب و صحف ابراهیم و مقدمهٔ کلیات عرفی شیرازی، بکوشش غلامحسین جواهری شود: هزار حیف که عرفی و نوعی و سنجر نیند جمع به دارالعیار برهان پور.صائب. در سخن از عرفی و طالب ندارد کوتهی عیب صائب این بود کز زمرهٔ اسلاف نیست. صائب.