معنی عبدالعظیم

[ عَ دُلْ عَ ] (اِخ) ابن عبدالقوی بن عبداللََّه المنذری. از بزرگان علماء حدیث و فقیه و عالم به عربیت بود. از تألیفات اوست: الترغیب و الترهیب. مختصر صحیح مسلم. مختصر سنن ابی داود. وی به سال ۵۸۱ هـ . ق. به مصر متولد و در ۶۵۶ درگذشت. (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ عَ ] (اِخ) ابن عبداللََّه بن حسن بن زیدبن الامام حسن، مکنی به ابوالقاسم. از اصحاب امام جواد و ابوالحسن الهادی (ع) بود. وی مردی متقی و پرهیزگار و از راویان و ثقات مورد اعتماد علی بن محمد النقی بود. اخبار و روایاتی دربارهٔ اعتماد بدو از ائمه روایت شده است. مرقد او در یک فرسنگی تهران به شهرری (معروف به شاهزاده عبدالعظیم) واقع است و زیارتگاه مسلمانان شیعی است.[ عَ دُلْ عَ ] (اِخ) ابن عبدالواحدبن ظافربن ابی الاصبع العدوانی المصری. رجوع به ابن ابی الاصبع و به الاعلام زرکلی شود.