معنی عباسی

[ عَ بْ با ] (ص نسبی) منسوب به عباس. رجوع به عباس شود. || سرخ به کبودی مایل. || کنایت از رنگ سیاه است چرا که خلفای عباسی لباس سیاه را مقبول خود ساخته بودند. (غیاث اللغات) (آنندراج).[ عَ بْ با ] (اِ) واحد پول معادل چهارشاهی. دوصددینار. دوصنار. رجوع به صنار و صددینار شود.[ عَ بْ با ] (اِخ) بنی عباس یا آل عباس. رجوع به آل عباس شود.[ عَ بْ با ] (اِخ) در رجال لقب ابراهیم بن هاشم و هشام بن ابراهیم راشدی و جمعی دیگر است و نسبت بعضی ایشان به جد و بعضی دیگر به مکان و محل است. (از ریحانة الادب ج ۳).[ عَ بْ با ] (اِخ) عبدالرحیم بن عبدالرحمان مصری قاهری اسلامبولی عبادی عباسی شافعی. از بزرگان علمای مصر است. وی در تفسیر و حدیث و ادب و تاریخ و اشعار عرب وحید عصر خود بود. از تألیفات اوست: شرح خزرجیه در علم عروض و شرح صحیح بخاری و شرح مقامات حریری و کتابهای دیگر. و به سال ۹۶۳ هـ . ق. در اسلامبول درگذشت. (ریحانة الادب).[ عَ بْ با ] (اِخ) (۹۹۶ -۱۰۳۸ هـ . ق.) علیرضا. از مشاهیر خطاطان و خوش نویسان رسمی دربار شاه عباس کبیر و از نقاشان و هنرمندان عصر خود بود. آثار هنری او گران بها و در موزه های بزرگ اروپا یافت میشود. وی در انواع خط ثلث و نسخ و نستعلیق وقوف کامل داشت. و در نقاشی و طراحی و تذهیب کاری کم نظیر بود. وی اهل تبریز بود و در زمان شاه عباس اول به اصفهان رفت و مورد عنایات و توجه شاه عباس واقع گردید و نگاشتن بعضی از کتبیه های مساجد و عمارات بدو محول شد. و به نقاشی و تذهیب کاری کتابخانهٔ همایونی پرداخت. کتبیه های دربهای مسجد شاه و مسجد شیخ لطف اللََّه و مسجد مقصود بیک به خط اوست. و اکنون غیر از کتبیه های معدود چیزی از او باقی نمانده است. وی شعر نیز میگفت و از اشعار اوست: من خانهٔ دل خراب کردم ز غمت تو خانه نشین شدی و من خانه خراب. (از ریحانة الادب و پیدایش خط و خطاطان ص ۱۸۰).[ عَ بْ با ] (اِخ) تیره ای از ایل بویراحمدی کوه کیلویهٔ فارس. (از جغرافیای سیاسی کیهان ص ۸۸).[ عَ بْ با ] (اِخ) نام یکی از دهستان های چهارگانه بخش بستان آباد شهرستان تبریز است، این دهستان در جنوب خاوری بخش واقع و دارای آب و هوای نسبتاً سرد و سالم است. راه شوسهٔ تهران و تبریز از این دهستان عبور میکند. آب آن از قنوات و رودخانه های کوچک محلی باسم رود شهری تأمین میشود. مرکز دهستان قره چمن (سیاه چمن) است که ۱۲۹۸ تن سکنه دارد و از ۴۴ آبادی بزرگ و کوچک تشکیل شده. و جمعیت قراء از ۱۷۴۹ تن تشکیل یافته. و مهمترین دهات آن تکمه داش شنگول آباد، چونخوران بالا، قپچاق، قرانقیه است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۴).[ عَ بْ با ] (اِخ) دهی است از دهستان حیات داود بخش گناوهٔ شهرستان بوشهر. واقع در ۱۶هزارگزی شمال خاور گناوه و سه هزارگزی شوسهٔ گناوه به گچساران. ناحیه ای است واقع در جلگه. هوای آن گرمسیر است و ۳۴۰ تن سکنه دارد. آب آن از چاه تأمین میشود. محصولات آن غلات دیمی و خرماست. اهالی به کشاورزی اشتغال دارند. راه فرعی دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۷).[ عَ بْ با ] (اِخ) ده کوچکی است از دهستان بارمعدن بخش سرولایت شهرستان نیشابور. واقع در ۴۸هزارگزی جنوب باختری چکنه بالا. ناحیه ای است کوهستانی و هوای آن معتدل است و ۲ تن سکنه دارد. آب آن از قنات تأمین میشود. محصول آن غلات است. اهالی به کشاورزی اشتغال دارند. راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۹).[ عَ بْ با ] (اِخ) دهی است از دهستان زلقی بخش الیگودرز شهرستان بروجرد واقع در ۶۸هزارگزی جنوب الیگودرز و کنار راه مالرو توزر به گوشه. ناحیه ای است کوهستانی و سردسیر و ۲۸۰ تن سکنه دارد. آب آن از قنات و چشمه تأمین میشود. محصولات آن غلات، لبنیات، چغندر و پنبه است. اهالی به کشاورزی و گله داری اشتغال دارند. صنایع دستی زنان قالیچه بافی است. راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۶).