معنی عاریت

[ یَ ] (ع ص، اِ) عاریة. آنچه بدهند و بگیرند. (غیاث اللغات) (منتهی الارب) (آنندراج). آنچه از کسی ستانند برای رفع حاجتی و چون رفع حاجت کنند بازدهند. آنچه در اختیار انسان بود از مال خود و با خواستن، گرفتن، دادن، کردن و شدن و سپردن ترکیب شود: این همی گوید که دارم ملک از تو عاریت وان همی گوید که دارم دولت از تو مستعار. منوچهری. چون میگذرد کار چه آسان و چه سخت این یکدم عاریت چه ادبار و چه بخت. عنصری. گرچه بسیار دهد شاد نبایدت شدن بعطاهاش که جز عاریتی نیست عطاش. ناصرخسرو. عاریت داشتم این از تو تا یک چند پیش تو بفگنم این داشته پیراهن. ناصرخسرو. خدای راست بزرگی و ملک بی انباز به دیگران که تو بینی به عاریت داده ست. سعدی. این جان عاریت که به حافظ سپرده دوست روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم.حافظ. - پای عاریت؛ پای مصنوعی. - چشم عاریت؛ چشم مصنوعی که بواسطهٔ عمل جراحی بجای چشم معیوب گذارند. - حیات عاریت؛ زندگی ناپایدار. (ناظم الاطباء). - دندان عاریت؛ دندان مصنوعی. - گیس عاریت؛ گیس مصنوعی. کلاه گیس.