معنی طیبة
[ بَ ] (ع ص) حلال. || روا. || شراب صافی و خالص آن. (منتهی الارب). || (مص) حلال شدن. (غیاث اللغات) (آنندراج). || خوش شدن. || خوش بوی شدن. || پاکیزه شدن. (تاج المصادر بیهقی).[ بَ ] (اِخ) بنت العجاج المجاشعی، عیال فرزدق شاعر. رجوع به حاشیهٔ ج ۴ عیون الاخبار ابن قتیبه چ دار الکتب المصریه شود.[ بَ ] (اِخ) دهیست نزد زرود. || نام زمزم. || نام مدینهٔ منوره. یثرب. مدینةالسلام. رجوع به طابة شود. (منتهی الارب).[ بَ ] (اِخ) مدینة الرسول صلی اللََّه علیه و آله و سلم. قبل انما سمیت بطیبة بنت قیداربن اسماعیل و کانت تسکنها. (منتهی الارب). مدینه. یثرب. طابة. شهری که پیغمبر صلواة اللََّه علیه و آله بدانجا هجرت کرد.[ یَ بَ ] (ع ص) کار بی دغا و فریب. یقال: سبیٌ طیبة، ای بلا غدر و نقض عهد. (منتهی الارب). برده ای که در او هیچ شبهت نباشد. (مهذب الاسماء).[ طَیْ یِ بَ ] (ع ص) تأنیث طیب، و در تمام معانی با طیب برابر است. ج، طیبات. مقابل خبیثة. قوله تعالی : {/Bأَ لَمْ تَرَ کَیْفَ ضَرَبَ اَللََّهُ مَثَلاً کَلِمَةً طَیِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ ۱-۱۱۱۴:۲۴/}(قرآن ۱۴/۲۴)؛ نمی بینی ای محمد یعنی نمیدانی که چگونه مثل زد خدای تعالی که گفت کلمتی پاکیزه چون درختی پاک است. مفسران گفتند: مراد بکلمهٔ پاک گفتن لااله الااللََّه است. (تفسیر ابوالفتح). و نیز قوله تعالی: {/Bوَ جَرَیْنَ بِهِمْ بِرِیحٍ طَیِّبَةٍ ۱۳-۱۷۱۰:۲۲/}(قرآن ۱۰/۲۲)؛ و کشتیها ببرد ایشان را بباد خوش چون باد نرم باشد کشتی خوش رود و راست و آسان رود. (تفسیر ابوالفتوح). - ارواح طیبة؛ روانهای پاک. در برابر ارواح خبیثة (روانهای پلید و ناپاک). - خمسهٔ طیبة؛ محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین صلوة اللََّه و سلامه علیهم اجمعین. - طیبةالرائحة؛ خوشبوی. معطر.[ طَیْ یِ بَ ] (اِخ) نام مدینهٔ رسول صلی اللََّه علیه و آله و سلم. || دوده ای است به مصر. (منتهی الارب). || نام قریهٔ عرض از توابع شام که واقع بین تدمر و حلب میباشد.[ طَیْ یِ بَ ] (اِخ) شهری است میان واسط و عراق و کورهٔ اهواز، و دعبل شاعر شیعی خزاعی بدانجا درگذشت. و رجوع به روضات الجنات ص ۲۷۷ شود.
کلمات همقافیه با «طیبة»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «بة» برای سرودن شعر